Dus daar stond ik dan, eenzaam en verlaten. Mijn vrouw en kinderen waren vertrokken met de horizon. Ze waren natuurlijk niet echt weg, ze waren immers bij mijn schoonmoeder, maar toch voelde het als afscheid. Misschien had ik niet tegen mijn vrouw moeten zeggen dat ik haar zat was. Misschien was het verstandiger geweest gewoon mijn mond dicht te houden en de komende dagen net te doen alsof alles prima botert. Maar waarom? Waarom mag ik niet eerlijk zijn tegenover mijn vrouw. Ze verveelt me gewoon, ze is saai en ik ben haar zat. Iedere keer weer! Een scheiding zit er gelukkig niet in, daarvoor hou ik te veel van haar. Ze is mijn alles en ze is me heel erg dierbaar. Ik wil haar de kans geven om aan zichzelf te werken. Maar hoe maak ik dat duidelijk zonder haar te kwetsen, zoals laatst, enkele dagen geleden. Dat is niet mogelijk. Ik houd er maar over op. Ik begrijp vrouwen toch niet. Ik had in ieder geval een paar dagen rust. Inmiddels ligt ze weer fijn naast me. Helaas nog wel steeds ongesteld en met hetzelfde kuthumeur als drie dagen geleden. Maar, ik zeg er niets over. Ik heb mijn lesje geleerd. En over een paar dagen is alles weer koek en ei.