Mijn meisje is zwanger, al drie maanden. En o wat ben ik gelukkig. Nee, dat lieg ik, dat was sarcasme, ik ben helemaal niet gelukkig namelijk. Ik wil geen kinderen. Ik ga nog liever dood. Een leven met kinderen is een leven zonder intelligentie. Tenzij je kinderen hebt van een jaar of twintig en tegelijkertijd nog zelf geen dertigplusser bent; zodat je daadwerkelijk nog met dank gebruik kan maken van je hersencapaciteit en je niet hoef te verlagen naar het niveau âââ¬ÃÅbabyâââ‰â¢ of het niveau âââ¬ÃÅkasplantjeâââ‰â¢

, wat je krijgt als je boven de vijftig bent.
Ik vraag af hoe ik me ga redden uit dit hele babyâââ‰â¢tjes gedoe. Binnenkort als mâââ‰â¢n meisje ligt te slapen even prikken met de breinaald (!) of toch gewoon de ouderwetse manier raadplegen en zeven mannen met bivakmuts inhuren om haar even in mekaar te slaan? 'Wat moeten we precies bij haar doen, mijnheer?''Gewoon even slaan op het buikje. Tien klappen is genoeg.' Lastig, al die keuzes. Gelukkig zijn jullie er nog. Help mij.
Als je je tekstje daarin opdeelt, is het prettiger lezen.
Ten tweede, Hans Teeuwen pleit voor de vuistslagabortus.