Ik was altijd bang om groot te worden. Waar anderen het altijd over `later als ik groot ben` hadden, wilde ik kind blijven. Ik wilde voor altijd in bomen klimmen en doen alsof je een spionerende soldaat was, ik wilde steeds geheimere plekken ontdekken om een nieuwe hut te bouwen. Helaas voor mij (en voor vele anderen) gebeurde het onvermijdelijke toch; ik werd groot. Maar er blijkt hoop te zijn. De hut
die voor mijn fantasie een paleis was, de boom die helemaal van mij was blijkt werkelijkheid te kunnen worden.
Heerlijk om ver weg van iedereen, in alle rust en stilte in je eigen paleisje te zitten. Ik ben nu weer even kind als ik denk aan mijn eigen toekomstige hutje. Boze Buur droomt weer even. Weltrusten.