Ouderdom komt met gebreken dat weten we – met uitzondering van onze Benjamin MYM – natuurlijk allemaal. Wanneer je heel erg oud wordt beginnen de gebreken zich dusdanig op te stapelen, dat het zelfstandig wonen knap lastig wordt. Zo schijt je de broek vol, verwissel je het bovenste en onderste kunstgebit en in het ergste geval vergeet je soms ook nog eens het gas uit te doen, hetgeen je buren weer wat minder vinden. Daarnaast word je naar de familie toe, veeleisend, onredelijk en ontstaat er rond jouw persoon zo’n doordringende lichaamsgeur. Erg vervelend allemaal dus. Tot overmaat van ramp zitten je kleinkinderen liever achter de XBOX360 of in de coffeeshop, je kinderen wonen aan de andere kant van het land, hebben het te druk met het eigen leven, dus veel bezoek krijg je ook al niet. Kortom wanneer je erg oud wordt slijt je de laatste jaren met bar weinig levensvreugde, in knagende eenzaamheid. Gelukkig kent ons landje een speciaal wegstopplekje, speciaal voor wanneer de kinderen en kleinkinderen opa of oma helemaal zat zijn. Beter bekend als het verzorgingstehuis.
Daar krijg je een klein kamertje, met een dorre plant zo’n verschrikkelijk klein tv’tje met alleen Nederland 1, 2 en 3 een ronde trommel met oude koekjes en sombere stoffige meubeltjes, die twee eeuwen geleden al uit de mode waren. Het leven krijgt weer zin! Met een beetje geluk komt de zuster je één keer in de twee weken lekker wassen en een schone broek geven. Eten doe je via een sonde en of een infuusje of helemaal niet. Het is dan ook niet zo gek dat wanneer je dit sombere bestaan niet trekt en besluit jezelf van het zo miserabele leven te beroven, door niet meer te eten en te drinken. Dat wanneer het je dan eindelijk is gelukt de zogenaamde verzorgers hier pas na een aantal dagen of weken achterkomen.
Nederland, het land waar je niet oud wilt worden en je het hopelijk ook niet wordt!