Toen ik 16 januari besloot om te stoppen met roken, moest ik in een staat van verstandsverbijstering hebben verkeerd.
Wat bezielde me toch om dat besluit te nemen ? Ik zal er best een goede reden voor hebben gehad, maar eerlijk gezegd kan ik me niet meer herinneren wat die reden was.

Als de dokter tegen me had gezegd dat ik kanker had, zou ik me dat wel hebben herinnert..herinnerd...nee, herri.., dan zou ik dat nog wel hebben geweten. Dus dat was het niet. Geldgebrek ? Ook niet.

Was het dan omdat ik elke ochtend met koppijn opstond ? Hoestend de dag door moest ? Mijn gezicht steeds grauwer werd en mijn stem steeds meer op die van Janis Joplin ging lijken? Mijn handen en voeten altijd ijskoud waren en me hijgend de trap op moest slepen ? Dát zal het zijn geweest.

Ik was het gewoon zat dat ik me niet meer gezond voelde. Ik wist dat het alleen maar erger zou worden en daar heb ik geen zin in. En dan Johan die bij elke sigaret die ik opstak tegen me zei :�Alweer roken ?� dat was ook een goede reden. Dus ik ben gestopt.

Ik sta niet meer met koppijn op, mijn gezicht heeft weer een normale kleur en ik kan weer normaal boven aan een trap komen zonder te denken dat ik dood ga.
Dat is allemaal heel leuk en aardig, maar ik heb een humeur waar de honden geen brood van lusten.

Ik irriteer me overal aan, vind mezelf erg zielig en heb zin om iedereen dood te slaan, maar ik hou vol !!
Ik zal laten zien dat ik een ruggengraat heb godverdomme.

Zo, dat is gezegd en ik voel me geen fuck beter.

Btw, Johan en ik hebben vandaag 17 maanden verkering. Ik heb geen idee hoe hij het volhoudt met zo’n muts, maar hij doet het toch maar !! Petje af kerel en nogmaals gefeliciteerd !!!