Viola Holt heeft een aanklacht ingediend tegen een zekere Robert Jensen. De laatste is een omhooggevallen deejay met een eigen dagelijkse talkshow en daarin toont hij grote moed door iets te vertellen dat grappig bedoeld is, waar vervolgens alleen hij en een machine om lachen. De machine is er in de montage aan toegevoegd. Door wie? Door Jensen zelf. Waarom Viola een aanklacht heeft ingediend? Jensen schijnt haar doorlopend te beledigen en de arme schat pikt dat niet meer. Ik denk dat ze Robert eerder dankbaar moet zijn. Hij is waarschijnlijk de laatste die haar überhaupt nog noemt. Toen ik gisteren over de aanklacht las dacht ik alleen maar: Viola Holt! Leeft die nog? Ik dacht eerlijk gezegd dat ze al dood was en alleen nog als wassen beeld stond te schitteren in het Ria Valkmuseum. Dit is een verzamelplaats voor gevallen B-sterren. Zo vond ik dat Anneke Grönloh een aantal jaren geleden ook liederlijk blij moest zijn dat ze op kosten van de NCRV door mijn collega Paul de Leeuw nog eens genoemd werd. Ik wist niet beter dan dat zij en dood en begraven en gecremeerd was. Maar dat kwam waarschijnlijk door haar hitje Brandend Zand. Dit liedje is lang geleden op briljante wijze zeer vrolijk en dodelijk geanalyseerd door Wim Kan. Dat was pas kwetsen met een grote K! Stel nou dat de rechter Viola gelijk geeft en Jensen haar met zijn bulderende lachmachine niet meer mag beledigen. Wat dan? Dan noemt nooit meer iemand haar naam. En dat is toch dodelijk? Kwetsen hoort toch bij het bestaan. Deze week noemt de Belgische vice-premier een aantal van onze bewindslieden stijf, truttig en kleinburgerlijk. Waarom? Omdat ze dat vond. Ze zag foto’s van Balkenende, Zalm en Donner en reageerde spontaan: Stijf, truttig en kleinburgerlijk! Zelf blijkt ze nog stijver, truttiger en kleinburgerlijker te zijn. Want wat doet de muffe muts? Ze neemt de woorden terug. Toen ik dat hoorde schoot ik onbedaarlijk in de lach. Wat een achterbaks schepseltje, dacht ik. Wat een ellebogentype! Eerst de waarheid roepen en vervolgens zeggen dat je het niet zo bedoeld hebt. Dat is gek. Vanavond zit ze aan een etentje met vrienden en zegt ze in de veilige privé-sfeer dat het niet handig was om haar Nederlandse collega’s stijf, truttig en kleinburgerlijk te noemen, terwijl ze het natuurlijk nog steeds vindt. Waar is ze bang voor? Dat ze naar Congo wordt gestuurd en Rita Verdonk haar visumpapieren invult? Kwetsen kan enorm opluchten. In zijn huidige theaterprogramma pakt mijn collega Freek de Jonge mij stevig aan. Ik heb onlangs even scheef geschaatst in de liefde en hij heeft daar een mening over. Natuurlijk rekende hij op een antwoord en afgelopen zondag kreeg hij dat. Ik analyseerde het vioolspel van zijn vrouw. Hierop verscheen hij met zijn vrouw bij Barend & Van Dorp en speelden ze een riedeltje. Ze mogen van geluk spreken dat er bijna niemand meer naar dat Talpa-programmaatje kijkt. Hun optreden was namelijk een regelrechte bevestiging van mijn belediging. Ze waren met hun muzikale act nog niet door de voorronde van Idols gekomen. Sterker nog: Zelfs de Jostiband had ze geweigerd. Of ik een rechtszaak van mijn collega aan mijn lolbroek krijg? Natuurlijk niet. Hij van mij? Absoluut niet. Het is spel en niks meer dan dat. Hij heeft in zijn leven zoveel mensen beledigd dat hij zelf ongetwijfeld een groot incasseringsvermogen heeft. Net als ik. En woorden terugnemen zoals de muffe Belgische politica? Natuurlijk niet. Vroeger telde je als je in de oudejaarsconference van mijn illustere voorganger Wim Kan niet genoemd werd als politicus niet mee. Dus Viola: trek die aanklacht tegen die dwerg in. Te veel eer. Hij zit gierend achter zijn bureau en lacht zich samen met zijn lachmachine het schompes omdat je boos bent. Hij is serieus genomen en gaat glunderend naar de rechtbank. Of hij wint of verliest maakt niet uit. Hij wint altijd. Wat je tegen hem moet zeggen? “Ik kijk nooit en ik heb er ook nog niemand over gehoord!� Je wordt gekwetst dus je bestaat!

Bron