Als ik een nummer geweldig vind, wil ik er graag zo veel mogelijk versies van hebben. Covers, remixes en nieuwe uitvoeringen door de oorspronkelijke artiest, zowel goed als slecht, ik wil ze allemaal hebben. Zo heb ik vijf (5) verschillende versies van de Imperial March uit Star Wars en heb ik acht (8) verschillende remixes van Insomnia van Faithless. Dat nummer kan ik ook achter Sympathy For The Devil van The Rolling Stones plakken. Van het Canon van meneer Pachelbel (da's klassiek) heb ik negen (9) versies (waarvan twee (2) kerstversies) en Imagine van John Lennon heb ik maar liefst dertien (13) keer. Dit alles ter inleiding.

De meeste BadMOFO-bezoekers hebben een grondige hekel aan kerst en al hele-maal aan kerstmuziek. Ik geef eerlijk toe dat ik niet over harde cijfers beschik wat dit betreft, maar ik heb zo'n vermoeden. Ondergetekende behoort niet tot deze categorie. Ik vind kerst leuk en kerstmuziek ook. Niet alle kerstmuziek natuurlijk; ook ik krijg allerlei neigingen (wurg-, moord-, braak- et cetera) als ik Last Christmas van Wham! hoor. Maar er zijn kerstliedjes die er toe doen. Zeker als je de juiste versies in huis hebt. Daarom vestig ik graag even jullie aandacht op het allerbeste kerstliedje ooit gemaakt: The Carol of the Bells, oftewel het Oekraïense bellenliedje. Ik heb al mijn versies hiervan tijdelijk op de Rokers-revolutie-webruimte geplempt (sorry Johannes). Lees en download.

Voor wie dit liedje niet kent: de meest standaard versie is die uit de eerste Home Alone-film, verzorgd door John Williams (u weet wel, de man achter de muziek van Star Wars, Indiana Jones, E.T. en meer van die filmklassiekers). Download deze dus eerst even, dan weet u waar het over gaat.

We gaan verder. Wist u trouwens dat ik gek ben op kleine jongetjes? Welnu, alleen als ze nog niet de baard in de keel hebben, met een stuk of veertig (40) in een koortje zingen en ik ze niet hoef te zien, want ik ben geen viespeuk. Neem nu het het knapenkoortje uit Wenen (figuurlijk gesproken, uiteraard), ook wel bekend als de Wiener Sangknäben (of zoiets). Normaal gesproken vallen hun muzikale uitspattingen enkel in de smaak bij bejaarden, maar uitzonderingen horen bij het leven. Zij hebben een iets snellere en meer aangeklede versie van het bellenliedje op de plaat gezet.

Ook Harlem, New York heeft een wereldberoemd knullenkoortje. Hun versie is weer iets gedurfder, met hier en daar een gek geluidje en wat meer creativiteit met de instrumenten. Er zit zelfs een piano in. Vooral het einde is zeer gewaagd.

Ooit gehoord van Mormonen? Vast wel, u kijkt natuurlijk ook South Park. Ik heb weinig op met religieuze groeperingen, zeker als ze enger zijn dan andere, uit Amerika komen en masturberen verbieden (hoewel we wel voor het hebben van meerdere vrouwen zijn, wat dan weer toe te juichen is). Maar zingen kunnen ze wel verdomd goed. Let ook op het orgeltje.

Een heel andere benadering komt van het Trans-Siberian Orchestra, een groep die systematisch symfonische muziek voorziet van rauwe rockrandjes, en dat lang niet slecht doet. Ze hebben inmiddels drie kerstalbums gemaakt (zo te downloaden via torrents). Op geen enkele van die albums staat hun versie van Carol Of The Bells, wat jammer is: het is namelijk een zeer geslaagde en creatieve versie die uw kerst zeker zal opleuken. Voor wie niet van koortjes houdt is hij extra geschikt, want er wordt geen woord in gezongen. Daar hebben we elektrische gitaren voor.

Geheel anders pakten de dames van Destiny's Child het aan. U zegt: pardon, Destiny's Child? Jawel, Destiny's Child. Vertrouwt u mij als ik zeg dat ik hun gehele oeuvre niet te pruimen vind. Maar uitzonderingen horen nog steeds bij het leven, dus wil ik u hun versie - geheel acapella - niet onthouden.

De uitsmijter kent u, South Park-adept, natuurlijk al jaren, maar wellicht ontbrak hij nog in uw collectie. Welnu, gelukkig ben ik er! Klik hier om de versie van Mr. Mackey te horen. Mkay?

Ondergetekende wenst u fijne en uiterst muzikale feestdagen toe.

UPDATE: En weg zijn ze weer. Kerst is voorbij, je moet weer aan het werk.