Zo van een afstandje bekeken lijk ik een lui zwijn wiens enige bezigheid bestaat uit zijn maandelijkse gang naar de Sociale Dienst. Maar mensen die mij kennen, echt goed kennen, zullen mij prijzen om mijn vlijt. De godganse week ben ik namelijk hartstikke druk bezig met zo weinig mogelijk te doen. En dat valt beslist niet mee kan ik u zeggen. Dat begint eigenlijk ’s middags al bij het wakker worden. Hoe ga ik zo energiezuinig mogelijk opstaan? Ga ik mezelf uit bed rollen? Nee! Straks breek ik wat en dan moet ik ook nog naar de dokter, en ik heb het al zo druk. Gewoon uit bed stappen is geen optie, dat heb ik gisteren al gedaan. Nog steeds ben ik aan het herstellen van die inspanning. Blijven liggen dan maar! Ik zie geen andere oplossing. Hoe lang zou het duren voordat je van die vervelende doorligplekken krijgt? Zou de dokter hiervoor op huisbezoek komen? Ik hoop van wel.

Terzake! Ik ben een vroom man. Als ik niet het hele weekend moest bijkomen van mijn doordeweekse inspanningen zou ik vast elke zondag ter kerke gaan. Hoewel? Ik houd niet zo van dat samen zingen en voor het zingen de kerk uitgaan is niet zo mijn ding. Dan liever het internet afstruinen op zoek naar wat fijne gospel. Neem nu het nummer “Kerk en Staat� van Human Alert, wat een fijne muziek! De tekst is niet te verstaan, maar dat er een stichtelijke boodschap verkondigt wordt lijkt mij duidelijk.