OPERA

Ik heb van nature een bloedhekel aan opera. Dat gaat veel verder dan gewoon "niet mooi vinden"; vergis je niet. Hoewel ik dol ben op de meest uiteenlopende muziekstijlen krijgt opera het schijnbaar onmogelijke voor elkaar: ik word er ter plekke doodziek van. Vergelijk het met zoiets angstzweetverwekkends als claustrofobie, wagenziekte of hoogtevrees voor mijn part. Heel vervelend.

Vanuit die wetenschap mijd ik het concept opera als de pest, en wens ik iedereen die er wel van houdt veel genot. Lekker makkelijk, de weg van de minste weerstand. Toen ik vandaag per ongeluk op Nederland 3 tegen een opera aanliep kon ik de verleiding niet weerstaan: als een moeder die haar kind iets wil leren vreten probeerde ik mezelf die opera door m'n strot te duwen. Wat een zware bevalling…

Natuurlijk heeft het wat als je in het concertgebouw zit: groot orkest, imposante entourage, kosten nog moeite zijn gespaard, en iedereen is ervoor in de stemming. Maar dan op televisie… Het valt duidelijk niet mee om een kunstvorm die bedoeld is om groots over te komen op een subtiele manier uit zoiets kleins als een televisie te laten komen. Close-ups van te grote gebaren: over-dramatisch wat mij betreft. Voorbeeldje:

Op het moment dat de hele zaal doodstil is, en een wannabe-Pavaroti-achtige walvis diep inademt voor een uiterste poging het dak te doen instorten voel ik thuis voor de buis echt iets heel anders dan de gemiddelde bezoeker. Ik zie plotseling de Grote Boze Wolf voor me, die de huisjes van die arme varkentjes wil omblazen. Of nog erger: een te dikke boerenpuber die stomdronken op een veel te lawaaierige opgevoerde brommer op weg naar huis van een avondje zuipen z'n wilde boerendeerne bezingt, slingerend van berm tot berm, hier en daar wat takken en een boomstam schampend.

Voordat ik doordraaf: ook vandaag was het weer raak. Niets ten nadele van wie dan ook: allemaal erg knappe artiesten, ongetwijfeld. Maar het genre maakt me ziek. Ik vind het allemaal zo vreselijk overdreven. Tuurlijk, in het theater wordt ook voor de achterste rij gespeeld, dus de make-up wordt wat explicieter, en de gebaren worden wat groter, maar toch: als er een zowat schuimbekkende dame onderaan mijn balkon met veel te veel zinloze toonladders de hele buurt wakker blèrt met d'r "IK HOU VAN JOU-HOU-HOU-HOU-HOE-HOE" schaam ik me de pleuris, geloof me. Ik zal neigingen om haar neer te schieten moeten bedwingen, maar een bloempot is snel gegooid, ehhh, van het balkon gevallen.

Maar goed, da's nog lang niet alles. Waar ik pas echt doodziek van wordt is dat verrekte overdreven vibrato.Eén simpele vraag: Waarom?! Waar ik vibrato bij normaal gebruik best mooi kan vinden, vraag ik me af welke gek ooit bedacht heeft dat het cool is om zoveel vibrato te gaan gebruiken dat de oorspronkelijke noot nog maar sporadisch in beeld komt en vrijwel spoorloos raakt. Echt: afschuwelijk. Vaak wordt dat overdreven gegalg bestempeld als "zingen met veel gevoel". Klopt! De pijn aan mijn oren ja; ik zie opnieuw die slingerende brommer voor me, met de streep midden op de weg als de feitelijk te volgen koers. Ik ben blij dat de gemiddelde operazanger(es) geen taxi-chauffeur is. Ik zou kotsmisselijk uit de wagen stappen van al dat geslinger.

In the Muppet-show zat ooit een leuke persiflage op opera, met Kermit en Miss Piggy in de hoofdrollen. Als ik nu in een opera een dergelijke scene zie, verandert de tenor ergens tussen mijn netvlies en mijn gevoelsbeleving in een dikke groene pad, en de dame op het balkon in een vet varken dat te hard en te hoog schreeuwt, en bovendien regelmatig haar buren een ram geeft. Eigenlijk best geinig om te zien besef ik stiekem. Niks mis mee, die opera, als je het op waarde weet te schatten. Nu het geluid nog uitzetten, en effe een lekkere plaat opzoeken. Het oor wil ook wat.

Lars H. - Operaliefhebber.