De Fransen schijnen het meest arrogante volk van de wereld te zijn. Trots als ze op hun eigen taal zijn kunnen ze geen Engels spreken, of weigeren ze het. Waarom ga ik dan niet, met mijn steenkolenkennis van de Franse taal, lekker naar Amerika, of een andere plaats waarvan ik de taal beheers. Simpel, ik ben al sinds mijn basisschooljaren francofiel en weiger daarnaast negatieve eigenschappen van de Fransen te zien. Laat staan dat ik andere mensen geloof als die over hun problemen met Fransen spreken. “Wat, Fransen arrogant? Dat lijkt alleen maar zo, omdat je niet je best hebt gedaan om met ze te spreken.� Waar anderen arrogantie zien, zie ik trots en traditie.

Om een wat realistischer beeld te krijgen van onze Europeesche deelgenoten heb ik mezelf geheel onbaatzuchtig in het Parijse leven gestort. Met een centrumpopulatie van 2 miljoen, waarvan 17% immigrant is moet ik toch wat van de Franse cultuur en diversiteit mee kunnen krijgen. Die cultuur is een van de redenen dat ik van plan ben hier een jaar te gaan wonen, te werken, de taal te leren en vrienden te maken.

Inmiddels woon ik al weer een maand in Parijs en is mijn Frans nog steeds niet van hoogstaand niveau. Helaas heb ik niet meer de leeftijd, waarmee ik met enkele woordjes Frans “Avez-vous une paille, s’il vous plaît?� en een paar grote blauwe ogen iedereen kan vertederen. Ik had eerlijk gezegd gehoopt dat het allemaal vanzelf zou komen aanwaaien, maar helaas. Nu sta ik voor de keuze: zelfstudie, een cursus volgen of gewoon weigeren om Frans te leren. Een cursus vind ik zonde van mijn geld, vooral aangezien het belangrijkste verschil met zelfstudie discipline is. En dat laatste is juist iets wat ik wil leren in mijn jaar hier. Nog een van de redenen dat ik een jaar in een vreemd land wil wonen waar ik niemand ken. Ik hoop te ontdekken of schrijven iets voor mij is en of ik ook de discipline heb om dit verder te ontwikkelen. Vooralsnog gaat het net als studeren met veel pieken en dalen gepaard.

Terug naar het leren van de taal. In dit land waar taal onderdeel is van een nationale trots ben ik erachter gekomen dat het best prettig is om de taal niet goed te beheersen. Bij officiële instanties krijg ik allerlei extra hulp, zoals het schrijven van een brief of even voor mogen dringen als er een lange rij is. Daarnaast ben ik nog nooit zo snel van die donatieronselaars afgekomen. Je kent ze wel die sociale bloedzuigers die betaald krijgen om op je schuldgevoel in te werken. Ik ben zelf bijzonder slecht in liegen of nee zeggen en ben dus in Amsterdam waar ze met hun klapbordjes overal klaar staan meermaals slachtoffer geweest. Prachtige openingszinnen zoals: “Heeft u misschien twee minuutjes voor het milieu?� moet ik, wegens mijn gebrek aan leugenachtige capaciteiten, altijd met ja beantwoorden. Als ze nou eens alleen een handtekening of steunbetuiging wilden, maar nee altijd moet steun met geld gestaafd worden. In Nederland vermijd ik ze zo veel mogelijk door snel achterlangs te lopen of even een andere straat in te gaan en vooral geen oogcontact te maken. Als ik tussen die donatiezuigers doorloop krijg ik het gevoel weer op het marktplein van Marrakesh te zijn, waar je als je het hotel uitstapt direct een kakofonie aan sinaasappelsapverkopers over je heen krijgt. Als ze dan zo eindeloos doorgaan met het roepen of ik voor het equivalent van 30 cent niet een glaasje vers geperst sinaasappelsap wil, kan ik toch geen nee zeggen en doorlopen? Ook al word ik van binnen onpasselijk doordat ze zich zo aan me opdringen.

Het is heus niet zo dat ik geen steun wil betuigen aan die goede doelen en tja, ik kan wel een paar euro per maand missen. Het is alleen dat ik geen idee heb welke goede doelen ik het beste vind. Als ik aan alles wat geef dan is het einde zoek en daarvoor verdien ik dus wel te weinig. Misschien dat ik als ik in Nederland ben maar een schifting ga maken. Dan word ik lid van een paar natuurdingen, want de natuur kan niet voor zichzelf zorgen zolang wij die vernielen en geef ik me op als bloeddonor. Dan moeten de mensen het voor de rest maar zelf uitzoeken. Aan de andere kant ga ik me waarschijnlijk ontzettend lullig voelen als ik, of iemand waar ik van houd, kanker krijgt terwijl ik geen geld heb gegeven om kankeronderzoek te stimuleren. Alsof mijn vijf euro per maand wat uitmaken, maar ja als iedereen vijf euro zou geven… Toch voelt het hypocriet om bij voorbaat schuldgevoel af te kopen voor situaties waar ik misschien mee te maken zou kunnen krijgen. Zo werkt het blijkbaar, zodra iets dichtbij komt dan wordt het de moeite waard en sociale druk kan de laatste druppel zijn die nodig is om donateur te worden. Alhoewel ik moet zeggen dat een lief gezichtje daar ook aardig bij helpt.

Zo ben ik zelf lid geworden van een of ander aids-preventie iets. Ik heb geen idee wat het precies doet, behalve aids-blokkers geven aan kleine kindjes van seropositieve moeders, zodat die een kans krijgen op een normaal leven. Een normaal leven van ondervoeding, hoge criminaliteit, ziektes en kans op mishandeling. Ja, ja, we zijn echte weldoeners zoals we de problemen van de derde wereld aanpakken. Ik hou me in het vervolg wel gewoon bezig met mijn eigen kleine wereldje van familie en vrienden en probeer daar wel goed te doen. Wie weet, als ik anderen behandel zoals ik zelf behandeld wil worden nemen ze dat over en nemen vrienden van hen het weer over en verspreid mijn goeddoenerij zich als een olievlek over de hele wereld. Dat is hoe ik denk dat de wereld verbeterd kan worden. Hebben ze toch gelijk met die postbus51 reclame. Verbeter de wereld, begin bij jezelf.